Tot in 1737 was Metz een vestingstad onder Frans bestuur die een enclave vormde binnen het hertogdom Lotharingen dat in die tijd onder de bescherming stond van het Heilig Roomse Rijk. Die bijzondere situatie zorgde ervoor dat de stad een stilistisch kruispunt werd waar de Franse en Germaanse invloeden elkaar ontmoetten. De Metzer ateliers namen de opeenvolgende Parijse stromingen over, zoals hier de régencestijl, maar ontwikkelden tegelijk zeer rijkelijk versierde geciseleerde decors die veeleer van een Germaanse inspiratie getuigden.

De waterkan rust op een rond voetstuk dat versierd is met een fries van godrons. Op het onderste gedeelte van het lichaam bevinden zich twee modellen van opgelegde ornamenten met lambrekijnen die elkaar afwisselen op een matte ondergrond. Het middelste gedeelte is effen en wordt benadrukt door biesjes. Onder de geprofileerde bovenste rand is een geciseleerde fries met rankversieringen en lambrekijnen op een matte ondergrond aangebracht.

De bovenkant van het doucinedeksel, dat is afgezoomd met godrons, is versierd met dezelfde motieven als de bovenkant van het lichaam en is voorzien van een grijpknop in de vorm van een bloemkroon. Een geciseleerd vrouwenhoofd in hoogreliëf ondersteunt de schenktuit en het handvat heeft de vorm van een vrouwelijk protome dat opgezet is als de boeg van een schip.

In 1699 trad Paul Périn in dienst als leerjongen bij Auguste Baucaire. De datum waarop hij zijn meestertitel verwierf, is op dit ogenblik niet gekend. In 1732 was hij een van de zes pachters van het merk- en controlerecht.

Gegoten en gedreven zilver.
h 27 cm, b 17,5 cm
Herkomst: 1986, Legaat Claude D‘Allemagne
Inv. nr. sda723

Merken op de onderkant:

• Maison Commune: H op het blazoen van Metz omgeven door 2 neerwaarts wijzende pijlen
• Charge: klimmend dier, op de achterpoten staand en gevleugeld
• Meesterteken: PP onder een gesloten kroon bovenop een vijfblad.
   

Het voorwerp bevindt zich op dit ogenblik in het niet-toegankelijke bestand van het museum.